Gastartikel: Ben ik wel normaal?

groeiacademieUitzonderlijk brengen we vandaag een artikel geschreven door een gastauteur, Marleen Devisch van de Groeiacademie:

Als kind maakte ik ‘emotionele draadjes’ op de gekste manieren. Als het gazon gemaaid was, ging ik stilletjes het gras troosten, omdat ik dacht dat al die grassprietjes het uitschreeuwden van pijn. Ik bevrijdde een wesp uit een spinnenweb, omdat ik medelijden had met het lot dat het arme insect te wachten stond. Ik begroef, met ceremonie en alles erop eraan, alle dode slakken die ik tegenkwam op een vakantie in de Ardennen. Ik geraakte in diezelfde vakantie verknocht aan een boom, waardoor vertrekken naar huis een soort van rouwproces was.

Zo kan ik nog heel lang doorgaan. ‘Hooggevoeligheid’ heten ze dat. Een mooi etiket. Klinkt goed. Het kan best op mijn identiteitskaart staan. ‘Opgepast, hooggevoelig wezen, extra breekbaar. Laat niets of niemand in haar buurt achter, of ze omringt het onmiddellijk met een emotioneel weefsel waar ze vervolgens zelf in verstrikt geraakt.’

‘Ben ik wel normaal?’ is de vraag die mij in stijgende lijn bezighield in de loop der jaren. Ik troostte mij met de gedachte dat er bij iedereen wel ergens een hoek af is. En ik was vooral blij dat er bij mij hier en daar nog een hoek ààn was…

Zelfrelativering leer je met de jaren. Ik moet niet perfect zijn. Ik heb in mijn leven coaching en aanverwante  genoeg gevolgd, het is welletjes geweest. De restverschijnselen van 48 jaar hooggevoeligheid zijn wat ze zijn.

Toch overviel het mij gisteren terug. Mijn ‘draadjesmachientje’ was weer volop aan het werk. En ik ergerde er mij mateloos aan. Welke volwassene hecht zich nu emotioneel aan zoveel details? Wie verbindt zich nu met een koffietas, een lege balpen, een gebruikte zakdoek, een kapotte schoen en duizenden andere dingen die niet ter zake doen in een normaal volwassen leven? Bij elke noemenswaardige verandering in mijn leven moet ik duizend rouwprocessen door eer ik volop van die verandering kan genieten. En dat doet verdomd veel pijn.

Tot gisteren dacht ik dat het mijn lot was om op die manier verder te leven. Ik zag mezelf de komende 30 jaar ( of langer!) voorzichtig, op de tast, mijn levenspad verder zetten, telkens aftastend of de volgende stap voldoende binnen mijn pijngrens ligt, telkens voelend of ik mij niet zal prikken of verbranden aan de eerstvolgende uitdaging die op mijn weg komt, telkens balancerend om te midden van zo’n jungle mezelf te kunnen blijven. Niet bepaald een bemoedigend toekomstbeeld…

Vandaag besef ik dat dit beeld helemaal niet mijn toekomst hoeft te zijn. Het kan anders. Beter. Veel beter. Mijn beste vriend en zielemaatje heeft mij al staaltjes laten zien van wat NLP™ (neuro-linguïstisch programmeren) met een mens kan doen. Ik heb het aan den lijve ondervonden. Mijn kritische geest is  er menig keer door verstomd. En ja, ik heb vandaag beslist om mijn hooggevoeligheid via deze weg onder de loep te nemen. Mijn verlangen om mij voortaan vooral met ménsen te verbinden en minder met koffietassen, is vrij groot, moet ik zeggen. Wat het resultaat zal zijn, weet ik momenteel niet. Maar dat ik het in een volgend artikel van de daken zal schreeuwen als dit een succes wordt, is zeker. Beste lezer, als jij de komende weken een huis voorbijrijdt waar de stoep volstaat met alle mogelijke prullen die je maar kunt indenken, dan is dat mijn woonst. Neem gerust alles mee.

En voor diegenen onder jullie die nog steeds grassprietjes troosten: hou deze blog in de gaten, want er is hoop…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s